“Yaxşıyam”ın arxasında gizlənənlər
Mən Muradam.
Hamı məni sakit, problemsiz biri kimi tanıyır. Həmişə gülən, zarafat edən, heç nəyi vecinə almayan biri kimi… Amma həqiqət tamam başqadır.
Son vaxtlar səhərlər oyanmaq mənim üçün çox çətin olur. Gözümü açıram, amma qalxmaq istəmirəm. Sanki içimdə bir ağırlıq var. Heç nə etmək istəmirəm. Əvvəllər xoşuma gələn şeylər indi mənə boş gəlir.
Universitetə gedirəm, amma dərslərdə olmuram sanki. Bədənim oradadır, amma fikrim yox. İnsanlar danışır, gülür, plan qurur… mən isə sadəcə baxıram.
Dostlarım məni çağıranda getmək istəmirəm. Onlarla problemim yoxdur, sadəcə enerjim yoxdur. Danışmağa söz tapmıram. Özümü onlardan uzaqlaşdırıram, amma tək qalanda da özümü yaxşı hiss etmirəm.
Evdə anam soruşur:
– Necəsən?
Mən hər dəfə eyni cavabı verirəm:
– Yaxşıyam.
Amma bu söz mənə yalandır.
Gecələr daha ağır keçir. Düşüncələr dayanmaq bilmir. Özümü kifayət qədər yaxşı hesab etmirəm. Bəzən isə heç nə hiss etmirəm. Bu isə məni daha çox qorxudur.
Bir gün dostum məni saxladı və dedi:
– Murad, sən əvvəlki kimi deyilsən.
O an içimdə nəsə qırıldı. Uzun müddət susduqdan sonra ilk dəfə dedim:
– Mən yaxşı deyiləm…
Bu cümləni demək çətin idi, amma eyni zamanda yüngülləşdirici idi.
İndi bilirəm ki, mənim yaşadıqlarım sadəcə “yorğunluq” deyil. Bu, diqqət tələb edən bir vəziyyətdir. Mən hələ yolun əvvəlindəyəm, amma artıq tək deyiləm.
Nəticə:
Mən başa düşdüm ki, hər şeyi içimdə saxlamaq məni güclü etmir. Əksinə, məni daha çox yorur. Əsl güc isə kömək istəməkdə və özünü qəbul etməkdədir.
Bu yolda mənə dəstək olan Pozitiv Psixologiya Mərkəzi-nə xüsusi təşəkkür edirəm. Orada göstərilən diqqət, anlayış və peşəkar yanaşma sayəsində özümü daha yaxşı anlamağa başladım. Mənim üçün ən önəmlisi isə odur ki, ilk dəfə özümü dinlənilmiş və başa düşülmüş hiss etdim.
İndi hələ də hər şey mükəmməl deyil, amma artıq ümid var. Və bu, mənim üçün ən böyük addımdır.