Aytacın dilindən:
Mən Aytacam. Ruslanla münasibətimiz ilk vaxtlar çox gözəl idi. O mənə diqqət edirdi, mən onunla özümü rahat hiss edirdim. Amma zaman keçdikcə nəsə dəyişdi.
Mən daha çox yaxınlıq, daha çox ünsiyyət istəyirdim. O isə sanki uzaqlaşırdı. Mən hər dəfə “nə olub?” deyəndə o deyirdi ki, “heç nə”. Amma mən hiss edirdim ki, var.
Ən çətini isə o idi ki, mən onun yanında özümü tək hiss edirdim. Bir insanın yanında olub yenə də tənha olmaq… bu çox ağırdır.
Bir gün ona dedim:
– Sadəcə mənimlə danış, Ruslan. Mən səni başa düşmək istəyirəm.
Amma o susdu.
O susduqca mən daha çox yoruldum. Və bir gün anladım ki, tək mübarizə aparıram.
Ruslanın dilindən:
Mən Ruslanam. Mən Aytacı həqiqətən sevirdim. Amma bunu göstərməyi bacarmırdım.
Problemlər olanda danışmaq əvəzinə susurdum. Düşünürdüm ki, zamanla keçər. Mübahisə etmək istəmirdim. Onu incitmək istəmirdim.
Amma anlamadım ki, susmaq da incidir.
Aytac mənə yaxınlaşmaq istədikcə mən geri çəkilirdim. Çünki nə deyəcəyimi bilmirdim. Özümü ifadə etmək mənə çətin gəlirdi.
Bir gün o dedi:
– Mən artıq yoruldum.
O an heç nə deyə bilmədim. Yenə susdum.
Və o getdi.
Nəticə (pozitiv dönüş):
Biz artıq ayrılmağın pik həddinə çatmışdıq. Hər şey bitmiş kimi görünürdü. Danışmırdıq, anlamırdıq, sadəcə eyni münasibətdə iki yad insan kimi yaşayırdıq. Elə bir nöqtəyə gəldik ki, ya tam ayrılmalı idik, ya da son dəfə cəhd etməli.
Bizə psixoloqa getməyi tövsiyə etdilər. Açığı, əvvəl tərəddüd etdik. “Buna ehtiyac varmı?” deyə düşündük. Amma sonra qərar verdik ki, itirəcəyimiz bir şey qalmayıb.
Cütlük terapiyasına başladıq.
İlk görüşlər çətin idi. Danışmaq, hissləri açmaq, bir-birimizi dinləmək bizə yad gəlirdi. Amma zaman keçdikcə dəyişdik. İlk dəfə bir-birimizi həqiqətən dinləməyi öyrəndik. Kim haqlıdır mübahisəsi yox, kim nə hiss edir sualı önəmli oldu.
Aytac anladı ki, Ruslan susanda bu laqeydlik yox, ifadə edə bilmədiyi hisslərdir.
Ruslan anladı ki, Aytacın istədiyi sadəcə diqqət yox, anlaşılmaqdır.
Addım-addım, tələsmədən münasibətimizi yenidən qurduq. Bu dəfə daha sağlam, daha açıq və daha güvənli şəkildə.
Son nəticə:
Biz ayrılmadıq. Biz dəyişdik.
Cütlük terapiyası bizə təkcə münasibəti yox, bir-birimizi də “yenidən tanımağı” öyrətdi.
İndi bilirik ki, sevgi kifayət deyil – onu qorumaq üçün ünsiyyət, anlayış və bəzən də kənardan peşəkar dəstək lazımdır.